Fundusz pracy – publiczny fundusz celowy, który działa od 1990 roku.
Cel działania – promocja podejmowania pracy, aktywizacja zawodowa, łagodzenia skutków bezrobocia.
Źródło przychodów – przymusowe składki płacone przez pracodawców za przyjętych do pracy pracowników i przez osoby prowadzące działalności a także dotacje z budżetu państwa i budżetu Unii Europejskiej.
Zastosowanie – zasiłki dla bezrobotnych, roboty interwencyjne, roboty publiczne, kursy i przekwalifikowywanie osób nieaktywnych zawodowo.

Płatnicy opłat ubezpieczeniowych za przyjęte do pracy osoby, opłacają ratę na Fundusz Pracy – przymus ten ustala ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o propagowaniu zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przymus taki występuje, kiedy są wypełnione razem dwie przesłanki:

 istnieją przymusowe (a nie dobrowolne) ubezpieczenia emerytalno – rentowe,
 podstawa wymiaru rat na ubezpieczenia emerytalne i rentowe – w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca – musi odpowiadać co najmniej najmniejszemu wynagrodzeniu

Jak widać, zatrudniający ma obowiązek płacić za zatrudnionego ratę na Fundusz Pracy tylko wtedy, kiedy kwota, która stanowi podstawę wymiaru rat na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wynosi w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej najmniejsze wynagrodzenie za pracę. Ale dla:

 zatrudnionego w pierwszym roku pracy uposażenie to wynosi minimum 80% wysokości najmniejszego honorarium za pracę,
 osób świadczących pracę w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania wynosi minimum 50% najmniejszego wynagrodzenia za pracę


Umowa o pracę

Przy zasądzeniu powstania przymusu zapłacenia składek na FP, należy wziąć pod uwagę dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne oraz rentowe w przeliczeniu na czas miesiąca. Oznacza to, że jeżeli ubezpieczony miał dochód jedynie za część miesiąca, należy dokonać stosownych obliczeń i dopiero na ich zasadzie określić wystąpienie albo brak wymienionego przymusu obliczania składek na niniejszy fundusz. Przypadek taki będzie miał miejsce w razie zawiązania umowy o pracę w trakcie miesiąca, ale również w sytuacji wykorzystania przez zatrudnionego z urlopu bezpłatnego, czy też pobytu na zwolnieniu L4.

Umowa cywilnoprawna

Składka na Fundusz Pracy jest należna także za osoby świadczące pracę na zasadzie umowy zlecenia albo agencyjnej lub innej umowy o wykonanie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu Cywilnego stosuje się normy dotyczące zlecenia. W sytuacji, gdy dający zlecenie (jako osoba fizyczna) zatrudnia wyłącznie biorących zlecenia, to za osoby te nie płaci składek na FP. Nie ma to zastosowania do zleceniodawców, którzy są jednostkami organizacyjnymi.

Umowa o pracę + umowa cywilnoprawna

Jeśli sumy stanowiące podstawę wielkości składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pochodzą z różnych źródeł, to obowiązek płacenia składek na FP powstaje wtedy, kiedy koszt stanowiący zasadę wymiaru składek z niniejszych tytułów wynosi minimum najmniejsze uposażenie za pracę.

WAŻNE!!!

Raty na FP nie opłaca się za osoby, które weszły w wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn. Tyczy się to zarówno pracowników jak i zatrudnionych na umowę zlecenie.

 
Design downloaded from free website templates.