Stawki VAT

Kodeks Pracy jest głównym źródłem prawa pracy obowiązującego w naszym kraju. Akt ten pochodzi z dnia 26.06.1974r. (wszedł w życie 1 stycznia 1975r.). Kodeks Pracy reguluje w głównej mierze stosunek pracy, jaki powstaje między zatrudniającym a zatrudnionym (powstanie, trwanie i jego zakończenie), ale także:

• Opisuje prawa a także obowiązki zatrudniających i pracowników, czas pracy, wypoczynek, ochronę pracy, bezpieczeństwo i higienę pracy, rozwiązuje konflikty ze stosunku pracy,
• Przesądza o trybie korzystania z k.c., jak też zastosowywania Kodeksu Pracy poza jego prawidłowym zakresem,
• Formułuje fundamentalne normy prawa,
• Ustanawia zasadnicze organy prawa,
• Wyznacza dziedzinę i metodę tworzenia innych praw w zakresie prawa pracy

Kodeks Pracy był wielokrotnie modyfikowany, jednak i tak niektóre pojęcia związane ze świadczeniem pracy możemy odnaleźć w innych akrach prawnych. Są wśród nich:

• Ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz.U.02.112.980),
• Ustawa o związkach zawodowych (Dz.U.01.79.854 ze zm.),
• Ustawa o organizacjach pracodawców (Dz.U.91.55.235)

Oprócz Kodeksu Pracy, źródłami prawa pracy w naszym kraju są:

• Układy zbiorowe (regulaminy, statuty) wiązane pomiędzy zatrudniającymi a związkami zawodowymi,
• Zarządzenia,
• Rozporządzenia

Do zasadniczych praw, jakie oddaje nam Kodeks Pracy należy między innymi, prawo do posiadania swobodnie powziętej pracy, w której pracownik będzie posiadał zapewnione bezpieczeństwo i higienę, a także w której nie poczuje się wyszydzany i obrażany. W myśl prawa, pracownik powinien dostawać przyzwoite honorarium za swoją pracę oraz móc korzystać z prawa do wypoczynku.

W kodeksie wpisane jest także, że wszystkiee umowy, regulaminy i statuty, które tworzone są w trakcie trwania więzi pracy, nie mogą być mniej korzystne dla zatrudnionego, aniżeli te zapisane w k.p..

Mały słowniczek

Pracodawca – osoba fizyczna, prawna lub instytucja organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która przyjmuje do pracy pracowników, spełniając przy tym określone warunki społeczne oraz prawne

Pracownik – osoba fizyczna przyjęta do pracy na umowę o pracę, wykonująca wcześniej określone zadania związane ze stanowiskiem, na którym się znajduje

Stosunek pracy – specjalna więź prawna, jaka wytwarza się między pracodawcą a zatrudnionym po wcześniejszym ustaleniu jej zasad

Zatrudnienie – fakt posiadania zatrudnienia przez osobę zatrudnioną lub w odwrotnej sytuacji, fakt przyjęcia do pracy pracownika

Umowa o pracę – swoisty typ porozumienia między zatrudnionym a pracodawcą, na zasadzie którego zatrudniony obowiązuje się wykonywać określony typ pracy na korzyść pracodawcy, a zatrudniający wypłaca mu za to honorarium

Umowa zlecenie – typ porozumienia, na zasadzie którego osoba fizyczna zgadza się odpłatnie lub nieodpłatnie wykonywać pewną czynność prawną

Umowa o dzieło – typ umowy, na zasadzie której osoba fizyczna obowiązuje się do wykonania scharakteryzowanego w umowie „dzieła”, za które dostanie honorarium od zamawiającego