Stawki VAT

W akcie prawnym o podatku od towarów i usług charakteryzowane są 2 sposoby sprzedaży wysyłkowej, różniące się od siebie jedynie metodą opodatkowania. Prawodawstwo dopuszcza więc sposobność wysyłki „z terytorium kraju” i „na terytorium kraju”. Sprzedaże te są do siebie podobne, jedyna różnica polega na formie i miejscu zapłaty VATu, który może być uiszczony na terytorium kraju, w którym siedzibę ma zbywający lub też na obszarze kraju, gdzie jest adresat.

Dla zaistnienia jednej z dwóch napomnianych wyżej wysyłek, muszą zostać spełnione dwa warunki:

• Kupujący nie musi być płatnikiem podatku VAT, jednak winien być osobą fizyczną. Jeśli natomiast osoba ta jest płatnikiem VAT, musi zaistnieć warunek, w którym kupujący rozlicza się jak z operacji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (płatnik podatku zostanie zwolniony podmiotowo od niniejszego podatku),
• Sprzedawca musi być płatnikiem podatku VAT, zarejestrowanym na terytorium Wspólnoty (w jednym z jej państw)

Sprzedażą wysyłkową nie zostaną objęte:

• Towary montowane albo instalowane,
• Nowe środki transportu,
• Towary słane przez pośrednika, który ma obowiązek płacenia podatku

W przypadku, gdy do czynienia mamy z towarami, na które nałożona została akcyza, miejscem opodatkowania będzie zawsze państwo przeznaczenia.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „na terenie kraju”

Z takim typem transakcji będziemy mieli do czynienia w przypadku, gdy produkt posyłany jest z terytorium jednego z państw Unii Europejskiej do naszego państwa. Taką sprzedaż określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w taki sposób będą sprzedawane, opodatkowane zostają w myśl prawa podatkowego, obowiązującego w Polsce, jednak wyłącznie do określonego limitu sumy wszelkich transakcji – 35 tys. euro. Po przekroczeniu tego limitu, produkt musi zostać obłożony podatkiem na terenie kraju, gdzie siedzibę ma nadawca.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”

Pod tym pojęciem stoi sprzedaż towaru, wysyłanego z terytorium Polski do innego kraju Unii Europejskiej. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji miejscem obłożenia podatkiem jest Polska. Jednak także i tu istnieje pewien limit wysokości kwoty sprzedaży na terytorium konkretnego państwa, powyżej którego produkty opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te określane są indywidualnie przez państwa wspólnoty, nie przewyższają jednak 100 tys. euro. Po przekroczeniu ww. granicy, produkt zostanie opodatkowany według prawodawstwa podatkowego obowiązującego na terytorium kraju, do którego go wysłano.